Od bagna do lasu — zjawisko sukcesji

Od bagna do lasu — zjawisko sukcesji

Tereny podmokłe zazwyczaj związane są ze zbiornikami wodnymi takimi jak płytkie jeziora i stawy lub okresowo rozlewające się szerokie rzeki.
Bobry mogą same stworzyć mokradła, przegradzając strumienie i powodując, że woda zatrzymuje się w swoim korycie i rozlewa po okolicznym lesie. Jednak większość bagien to obszary, na których zachodzi powolny, naturalny proces zwany sukcesją ekologiczną. Oznacza to, że pewne zespoły organizmów przygotowują dany obszar dla innych, które wraz z upływem czasu, stopniowo go zasiedlając, zastępują gatunki żyjące na nim dotychczas. W wyniku sukcesji jezioro może przekształcić się w las. Oto jak przebiega ten powolny proces: jezioro wolno zarasta roślinnością wodną, jego dno pokrywa się szczątkami martwych organizmów, staje się coraz płytsze. Zamienia się w turzycowisko, następnie w torfowisko, zrazu typu torfowiska niskiego, później w torfowisko wysokie. Następnie stopniowo przechodzi w wilgotną łąkę, która może powoli porastać roślinnością leśną. Kiedy leżące odłogiem łąki, z których niegdyś pozyskiwano siano, z powrotem wracają do stadium lasu. Oczywiście las niekoniecznie musi być końcowym stadium sukcesji. To, jaki to będzie zespół zależy m.in. od panujących w danym miejscu temperatur i opadów. Ostatecznym efektem sukcesji może być, zależnie od danych warunków geologicznych i klimatycznych: las, suche zarośla lub pustynia. Zbiorowiska takie noszą nazwę zbiorowisk klimaksowych. Odmianą tego typu sukcesji zwanej liniową jest sukcesja cykliczna, opisana na przykładzie goffera — mieszkańca górskich łąk w Górach Skalistych. Niezależnie od typu sukcesji jest to proces tak powolny, że nieomal niezauważalny. Każde z jego stadiów może trwać nawet setki lat.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *